Tamils - a Trans State Nation..

"To us all towns are one, all men our kin.
Life's good comes not from others' gift, nor ill
Man's pains and pains' relief are from within.
Thus have we seen in visions of the wise !."
Tamil Poem in Purananuru, circa 500 B.C 

Home Whats New  Trans State Nation  One World Unfolding Consciousness Comments Search

Home > Tamils - a Trans State Nation > Tamil Language & Literature > Thamizh Literature Through the Ages - Preface > 1. Introduction > 2. The Sangam (Academy) period. > 3. The Didactic Period > 4. The Era of the Thamizh Epics > 5. The Era of Devotional Period   > 6. Epics of the ChOzha Period > 7. Grammar and Lexicography > 8. Philosophical Literary Period > 9. Thamizh purANangaL and Minor Poems > 10. IslAmic and Christian Contributions to Thamizh Literature > 11. Modern Period > 12. Present Situation  > 13. Conclusion

Thamizh Literature Through the Ages
தமிழ் இலக்கியம் - தொன்று தொட்டு இன்று வரை

Dr. C.R. Krishnamurti,
Professor Emeritus, University of British Columbia, Vancouver, B.C. Canada

9. Thamizh PurANangaL (புராணங்கள்) and Minor Poems (தனிப்பாடல்கள்)

note by tamilnation.org: see also - Sanmugam Sabesan in சர்வதேச மகளிர் தினம், 2005: கற்பும் பெண் விடுதலையும். "புராணகாலம் என்றால் மிகப்பழைய காலம் என்ற பொருளே வழக்கத்திலிருந்து வருகின்றது. ஆனால் உண்மையில் இப்புராணகால இலக்கியங்களும்,  நூல்களும் தோன்றிய காலம் கிறிஸ்துவுக்குப்பின் 12ம் நூற்றாண்டிற்கும் பிற்பட்ட காலமாகும். அதேவேளையில் தமிழில் அதிகமான நூல்கள் சமயம் சார்ந்து எழுதப்பட்டன.

வடமொழியிலுள்ள ஸ்கந்தபுராணம்,  பாகவதப்புராணம், விநாயக புராணம் போன்றவையும் பின்னாளில் மொழி பெயர்க்கப் பட்டன. கி.பி 15ம் நூற்றாண்டிற்கும் பின்னர் தலபுராணங்களும் குறிப்பிடத்கக்க அளவு தோன்றின. இப்புராணங்களில் கற்பு பற்றியும் கற்புக்கரசிகள் பற்றியும் செய்திகள் அதிகம் உண்டு. கற்பு பற்றிய அச்சுறுத்தல்களும் உண்டு. அவை குறித்து சிலவற்றைச் சொல்லலாம் என்று நம்புகின்றோம்.

ஸ்கந்தபுராணம் கற்பு என்பது மகளிர் தம் கணவரைக் கடவுளாகக் கருதி வழிபடுதல் என்று சொல்கின்றது. திருக்குற்றாலப்புராணம் பெண்கள் கற்புக்கரசிகளாக விளங்குவதற்கு 12 செயல்களைச் செய்ய வேண்டும் என்று சொல்கிறது.

1. சிறுகாலை எழுதல்.
2. உடன் சமையல்கட்டிற் புகுதல்.
3. நன்றாக கூட்டிச் சமைத்தல்.
4. சுவை குன்றாது அதனைப் பரிமாறுதல்.
5. வீட்டைத் திருத்துதல்.
6. வருந்தும் காலத்திலும் விருந்து உபசரித்தல்.
7. குழந்தைகளைப் பெறுதல்.
8. பெறும்போது இன்புறுதல்.
9. அச்சம், மடம், நாணம் உடையவளாக இருத்தல்.
10. கணவன் உறங்கிய பின் உறங்குதல்.
11. அவன் எழுவதற்கு முன் எழுதல்.
12. காலை எழும்போது அவனைத் தொழுது எழுதல்.

கற்பு என்பதற்கு பலவிதமான பொருள்கள் சொல்லப்படுகின்றன. கன்னிமையைக் காத்தல், பதிவிரதா தர்மத்தைப் பேணுதல், என்ற கருத்தாக்கங்கள் பரவலாக்கப்பட்டுள்ளன. சங்ககாலத்தில் கற்பு என்பது கணவனுக்கு உண்மையாக நடப்பதாகும். பின்னர் வந்த புராண காலத்தில் கணவனின் அடிமை மனைவி என்ற கருத்தாக்கம், பெண்ணை அடக்கி, அடிமைப் படுத்தி, உடைமைப் பொருளாக்கி இருட்டுலகில் தள்ளி விட்டது என்று நவீன பெண்ணியவாதிகள் கடுமையாகச் சாடி வருகின்றார்கள்."

9.1. Introduction One of the consistent features of the history of Thamizh literature is the close parallelism between the rise and fall of the Kings ruling the region and the religious and philosophical convictions of the poets who depended on their patronage. In turn the growth of Thamizh was influenced heavily by the fortunes of the religious sects dominating the scene. The conflicts between the followers of AzhvArkaL (ஆழ்வார்கள்) and n^AyanmArkaL (நாயன்மார்கள்) continued to persist, each gaining dominance from time to time.

VEdhic religious systems spread southwards and began to make a tremendous impact on the spiritual and social attitudes of people. Though it is difficult to estimate how long the process was in progress, it was certain that the VEdhic systems made necessary adjustments to accommodate the indigenous customs and beliefs slowly but steadily. After centuries of various degrees of adjustments and accommodations on either side, a new philosophical system, currently referred to as Hinduism evolved. This is a concept which people outside India find it difficult to comprehend so that Hinduism is always looked upon as a well defined religion like others founded by individuals. This background would facilitate the understanding of the change in the direction of developments in Thamizh during the next few centuries. Along with the n^AlAyirat thivyap Praban^tham, the Saivaite doctrines (சைவசித்தாந்தங்கள்) were propagated actively by a number of scholars.

The pitfalls of the new VEdhic system have been pointed out by the Sitthars (சித்தர்)and a number of Saivaite scholars. Adhi Sankarar (ஆதிசங்கரர்) appeared on the scene and, using his powerful skill in debate, interpreted the upanishads with his system of advaitham (அத்துவைதம்), the inseparableness of the self and the Absolute. rAmAnujar(இராமானுஜர்) came up with his theory of VishistAdvaitham. These VEdhAnthic concepts (வேதாந்தக்கருத்துகள்) extracted from Sanskrit scriptures, became popular because they were based on sound metaphysical hypotheses.

More than the religion, the Prakritic languages had even a higher impact upon the literature and culture of the Thamizh society. Contrary to opinions in the southern region, there was an incredible interaction between the north and the south. The religious impact was only one of the many consequences that followed. Scholars moved freely across the entire subcontinent. As discussed in the previous section, many outstanding Thamizh poets and authors were proficient in both Thamizh and Prakritic languages.

The Pallava city of KAnchi (காஞ்சி)  became a busy center bubbling with arts, architecture, music, sculpture, religious and literary discussions and, in general, a microcosm of cultural confluence. The Pallava Kings were instrumental in bringing about these desirable changes in society. Under these circumstances the Thamizh poets could not help imbibing the style and conventions used in Sanskrit literature and this was evident from the literary works from this point on.

9.2. PurANam (புராணம்)

9.2.1. Background 

In the present day when scientific proof is demanded for every phenomenon, any reference to purANam (புராணம்)becomes engulfed in an aura of mysticism and skepticism. The word PurANam is derived from Sanskrit and literally means an ‘old legend’(பழங்கதை). The view that it includes sacred works attributed to VyAsar (வியாசர்) is also held by some experts.

By redefining purANs as ‘mythological legends documented in good literary style’, one could circumvent the difficulty whether the author or the reader should subscribe to the veracity of the contents. Thus literary quality rather than the accuracy of the legends would become the yardstick of their merit. After all, when it comes to mysticism and supernatural events, it does not really matter whether they are Hindu, IslAmic, Judaic or Christian in origin !

According to Sanskrit tradition, any literary work should include the following points to qualify for inclusion as a purANam:
1. the origin of the universe (சருக்கம்).
2. the dissolution and renewal of the universe (பிரதிசருக்கம்).
3. genealogy of the gods (வமிசம்).
4. the rule of Manu (மனுவந்தரம்). and
5. the genealogy of Kings of solar and lunar heritage (வமிசானுசரிதம்). It appears that even the purANams in Sanskrit do not satisfy all these conditions.

9.2.2. Thamizh PurANam (தமிழ் புராணம்)

The word purANam is not found either in the Thamizh n^ikaNdu (நிகண்டு) or in ancient Thamizh texts. The very first reference to purANam has been made in MANicka VAchakar’s  (மாணிக்கவாசகர்) (10th century) ThiruvAchakam  (திருவாசகம்). The invocation (வாழ்த்துத் திருவகல்) in this work had been named Siva PurANam (சிவபுராணம்). The next purANam to appear was Periya PurANam (பெரியபுராணம்) by SEkkizhAr (சேக்கிழார்) in the 12th century.

In either of these works, the 5 conditions of purANas stipulated in the Sanskrit tradition were not followed. ThiruviLiyAdal purANam (திருவிளையாடல் புராணம்).written by PerumpaRRap puliyUr n^ampi (பெரும்பற்றப்புலியூர் நம்பி) was the next Thamizh PurANam in which the great deeds of Sivan were described.

 In the 14th century, Kacchiappa SivAchAriyAr (கச்சியப்ப சிவாசாரியார்)wrote Kan^tha PurANam(கந்தபுராணம்) using Skanda PurANa in Sanskrit as his basis. This was followed later by a series of purANams written by others (கோயிற்புராணம், ஆதி புராணம், மேருமந்திர புராணம், சீறாப் புராணம்) Kan^tha PurANam (கந்தபுராணம்)

Though the mythology of Kan^tha purANam was of VEdhic origin, Kacchiappa SivAchAriyAr (கச்சியப்பசிவாசாரியார்) took it upon himself to adopt the biographical details of Kan^than (கந்தன்) to make into a true Thamizh epic as stated by the author in the following poem.

காந்தமாகிய பெருங் கடலுள் கந்தவேள்
போந்திரு நிமித்தமும் புனிதன் கண்ணிடை
ஏந்தல்வந் தவுணர்கள் யாரு மவ்வழி
மாய்ந்திட வடர்த்தது மற்றுங் கூறுகேன்
(கந்த புராணம் 1-1-14)

The original Sanskrit work, Skanda PurANA was made up of six sections of which the Sankara Sankithai (சங்கர சங்கிதை), the fifth and the largest, contained the Siva rakasiya kANdam(சிவரகசிய காண்டம்).. The latter is made up of seven chapters (காண்டம்)  of which the first six were modified by the author and the seventh, the upadEsa kANdam (உபதேச காண்டம்) by his student GnAna VarOdhayar (ஞானவரோதயர்)  to constitute the Kan^tha purANam in Thamizh (10345 poems).

Kacchiappa SivAchAriyAr (1350-1420 A.D.) was a scholar in Thamizh, Sanskrit, the scriptures as well as in Saiva SitthAn^tham (சைவசித்தாந்தம்).

அந்தமில் ஆகமத்தின் அரும்பதம் முன்றும் கூறப்
புந்தியது ஒடுங்கும் ஞானபோதகம் போதியென்ர்
(கந்தபுராணம் 1-3-10)

What made his work monumental is his love of the Thamizh culture and personal devotion to Kan^than or Murugan(முருகன்). Out of all the mythological details arising from the VEdhic systems, the one retained by the Thamizh people without any hesitation pertains to the image of Murugan, the second son of Sivan. Whether this partisan attitude is due to Murugan's origin in the SaravaNa spring (சரவணப்பொய்கை)or to his upbringing by the six Thamizh women (கார்த்திகைப்பெண்டிர்) is not known. It is also possible that his marriage to the hunter girl, VaLLi (குறமகள் வள்ளி) and his patronage of the Thamizh language through his blessings to the legendary agatthia Munivar(அகத்திய முனிவர்) could have contributed to his popularity in the Thamizh region.

In addition, Thamizh people have always been captivated by the beauty and power of Murugan. He is believed to the personification of Lord Sivan himself and has been an integral part of the Thamizh culture. It is no surprise, therefore, that a Thamizh epic devoted exclusively to praise Kan^than's glory was very well received.

In one sense, Kacchiappa SivAchAriyAr's work was the Saivaite equivalent of Kampan's adoption of the Vaishnavaite epic, rAmAyaNam. Both the poets used the legends as their models and made appropriate changes in the story to depict the literary style, the culture and values unique to the Thamizh people. The sentiments of the Thamizh people regarding how high they cherished this work are reflected in the following proverbs: . 

Kan^tha PurANam is our own epic (கந்தபுராணம் நம் சொந்தப் புராணம்) ;
What is not found in Kan^tha PurANam cannot be found anywhere else (கந்தபுராணத்தில் இல்லாதது எந்தப் புராணத்தும் இல்லை).

Dr.K.Zvelebil's "The Smile of Murugan" is an example of its universal literary appeal. Salient Features of Kan^tha PurANam

a) The legendary aspect of Murugan's blessings (அருள்) to the author is revealed in the invocation to Vin^Ayakar (விநாயகர் காப்பு)wherein the following sentence is found: (திகட சக்கரச் செம்முக மைந்துளான்). When he was criticized that the syntax when  (திகழ் + தசக்கரம்)  to give (திகடசக்கரம்) was wrong, Murugan himself came in the form of a poet next day and proved that there was a grammatical precedence in VIra SOzhium (வீரசோழியம்)  in support of the questionable syntax.

b) Kan^tha PurANam is well known for crystallizing the Saiva SitthAn^tha doctrine (சைவசித்தாந்தம்)  as can be seen in the following poem. The advaitha philosophy that the AnmA(ஆன்மா) and Sivan (பிரமம்) are not two different things but are the same is explained beautifully: 

பாசம் என்றும் பசுஎன்றும் மேதகும்
ஈசன் என்றும் இசைப்பர், தளையெனப்
பேசல் மித்தை, பிறிதிலை, ஆவியும்
தேசு மேவு சிவனும் ஒன்று ஆகுமே
(கந்த புராணம் 2-10-24)

The absolute devotion (பக்தி) of Kacchiappa SivAchAriyAr to Lord Murugan is evident in the following poem. He had reiterated very clearly that absolute devotion to the Supreme Being (பிரமம்) which is capable of manifesting himself in an abstract or concrete form, all in one and one in all, is the only way for salvation.

அருவமும் உருவுமாகி அநாதியாய்ப் பலவாய் ஒன்ய்
பிரமமாய் நின்றசோதிப் பிழம்பதோர் மேனியாகக்
கருணைகூர் முகங்களாறும் கரங்கள் பன்னிரண்டும் கொண்டே
ஒருதிரு முருகன் வந்தாங்கு உதித்தனன் உலகுமுய்ய
(கந்த புராணம் 1-11-62)

c) In the midst of his preoccupation to convey the doctrines of Saivaite philosophy, Kacchiappa SivAchAriyAr did not miss any opportunity to discuss the lighter sides of love and romance. When VaLLi, the hunter girl, was indifferent to Murugan's approaches, he pleaded as follows: "If you do not speak, if you do not even smile, if you do not caste a glance at me, if you do not appreciate my feelings of lust and love, be rest assured that you have to pay for it eventually".

மொழி யொன்று புகலாயாயின்
முறுவலும் புரியாயாயின்
விழியொன் றுநோக் காயாயின்
விரகமிக்கு உழல் வேனுய்யும்
வழியொன் றுகாட்டா யாயின்
மனமும் சற்று ருகாயாயின்
பழியொன்று நின்பாற் சூழும்
பராமுகம் தவிர்த்தி யென்ன்
(கந்தபுராணம் 6-24-72)

d) The literary finesse of the poet is depicted in the following poem where the enemy, SUrapanman (சூரபன்மன்) goes on his grand rounds with pomp and show. Hearing him coming accompanied by his vast army, the entire world was trembling in its shoes and was seeking shelter:

பூந டுங்கின பணிக்குல நடுங்கின புரைதீர்
வான டுங்கின மாதிர நடுங்கின வரைகள்
தாக நடுங்கின புணரிகள் நடுங்கின தறுகண்
தீந டுங்கின நிருதர்கோன் பெரும்படை செல்ல
(கந்தபுராணம் 2-12-29) PattinatthAr (Pattinatthup piLLaiyAr) (பட்டினத்துப் பிள்ளையார்)

This poet who lived in the 14th century A.D. was a devout Saivaite ascetic and a Thamizh scholar. He is not to be confused with PattinatthatikaL of the 11th century. His style of Thamizh is extremely simple and contains many colloquial words so that ordinary people find it easy to understand. He is a hard core ascetic and condemns the usefulness of family life (இல்லற வாழ்க்கை)  strongly.

It is hardly possible that his level of earthly renunciation can be emulated by ordinary people in any walk of life. Critics consider him to be a negativist and a pessimist. Despite these citicisms, his poems have been collated into a Thanip PAtal Thirattu தனிப்பாடல்திரட்டு). These collections are very popular and thought provoking. A few examples which are self explanatory are given below:

நல்லார்இணக்கமும் நின்பூ சை நேசமும் ஞானமுமே
அல்லாதுவேறுநிலைஉளதோ அகமும்பொருளும்
இல்லாளுஞ்சுற்றமும் மைந்தரும்வாழ்வும் எழில்உடம்பும்
எல்லாம்வெளிமயக்கே இறைவாகச்சி ஏகம்பனே.

அன்னவிசாரம் அதுவேவிசாரம் அதுஒழிந்தால்
சொன்னவிசாரம் தொலையாவிசாரம் நற்§கையரைப்
பன்னவிசாரம் பலகால்விசாரம் இப்பாவிநெஞ்சுக்கு
என்னவிசாரம் வைத்தாய்இறைவா கச்சிஏகம்பனே.

கல்லாப்பிழையுங் கருதாப்பிழையுங் கசிந்துஉருகி
நில்லாப்பிழையும் நினையாப்பிழையும் நின்அஞ்செழுத்தைச்
சொல்லாப்பிழையுந் துதியாப்பிழையும்
எல்லாப்பிழையும் பொறுத்தருள்வாய் கச்சிஏகம்பனே.

காம்பிணங்கும் பணைத்தோளார்க்கும் பொன்னுக்குங் காசினிக்கும்
தாம்பிணங்கும்பல ஆசையும்விட்டுத் தனித்துச்செத்துப்
போம்பிணந்தன்னைத் திரளாகக்கூடிப் புரண்டுஇனிமேல்
சாம்பிணங்கத்துது ஐயோ என்செய்வேன் தில்லைச்சங்கரனே. PatthirakiriyAr ((பத்திரகிரியார்)

This poet, who was a local chieftain, became disenchanted with the worldly turmoils and became the disciple of Pattinatthup piLLaiyAr. His philosophy is similar to that of his master. His poems are also simple in style and are in the form of desperate and passionate appeals (புலம்பல்) to God to relieve him from the earthly sufferings.

ஆங்காரம் உள்ளடக்கி ஐம்புலனைச் சுட்டறுத்துத்
தூங்காமல்தூங்கிச் சுகம்பெறுவ தெக்காலம் ?
அத்த னிருப்பிடத்தை ஆராய்ந்து பார்த்து நிதஞ்
செத்த சவம்போற் றிரிவதினி யெக்காலம்?
தித்திக்குந் தெள்ளமிர்தை சித்தாந்தத்துட் பொருளை
முக்திக்கு வித்தை முதனினைப்ப தெக்காலம் ?
மற்றிடத்தைத்தேடி யென்றன் வாழ்நாளைப் போக்காமல்
உற்றிடத்தைத்தேடி உறங்குவது மெக்காலம் ?
ஓயாக் கவலையினால் உள்ளுடைந்து வாடாமல்
மாயாப் பிறவி மயக்கறுப்ப தெக்காலம் ?
காமக் கடல்கடந்து கரையேறிப் போவதற்கே
ஓமக் கனல்வளர்த்தி உள்ளிருப்ப தெக்காலம் ? Villi BhAratham (வில்லிபாரதம்) Introduction

The two great mythological legends (இதிகாசம்) popular throughout the Indian subcontinent are rAmAyaNam and MahA BhAratham (மகா பாரதம்) which deal with the incarnation of Lord VishNu as rAman and KrishNan respectively. These two legends were handed down from generation to generation through a few millenniums and have become an integral part of our cultural heritage. The original BhAratham (பாரதம்) in Sanskrit is attributed to VyAsar(வியாசர்). Because of its high literary caliber and religious sanctity the work was regarded as the fifth VEdham (வேதம்).

It is incredible how a single author could have ever undertaken the arduous task of conceiving, let alone writing, a story line so complex with literally hundreds of characters in the cast portraying different human traits. BhAratham is essentially a story of human behaviour at its best and at its worst with several shades in between. The divine interventions in human thought and endeavour, the metaphysical transactions, and of the ultimate triumph of good over evil have made BhAratham an extremely popular story in all parts of India. VilliputthUrAr BhAratham (வில்லிபுத்தூரார் பாரதம்)

Perun^thEvanAr (பெருந்தேவனார்)(9th century A.D.) was the first to write the story of BhAratham in Thamizh. His BhAratha VeNpA (பாரதவெண்பா)has been specifically referred to by reputed commentators. Unfortunately except for a few songs, this work is not available. In the 13th century aruNilai VisAsan (அருணிலைவிசாசன்) is said to have written BhAratham in Thamizh but no other details are known. It was only in the 17th century that VilliputthUr AzhvAr (வில்லிபுத்தூராழ்வார்) succeeded in writing the Thamizh version of BhAratham. He condensed the original 10 carukkam (சருக்கம்) into 7 paruvankaL (பருவங்கள்).

It has to be emphasized that Villi BhAratham is not a mere translation of the original Sanskrit work. The author took all precautions to make sure that the names of places, Kings and social environments are typical of the Thamizh region. Even the story has been modified without affecting the main theme to make it representative of the Thamizh culture. Salient Features of Villi BhAratham

It is difficult to summarize the literary niceties of a work of this magnitude in a few paragraphs. A few points to illustrate why the work is so highly regarded are given below.

a) Most of the Thamizh literary formats prescribed for an epic have been strictly adhered to by VilliputthUrAr. Though it is necessary to indicate the hero for an epic, one can appreciate the difficulty in choosing one from over 300 characters made up of human beings, demons and gods in human form.

b) The author has also followed the stipulations pertaining to the discussion of akam (அகம்) and puRam (புறம்) topics. For example, the practice of wearing the flowers of thumpai (தும்பைப்பூ)  and the dances of ghosts to indicate specific undertakings such as battles are typically of Thamizh tradition.

c) Overlap of akam and puRam topics.

Though the definition and classification of akam and puRam are given in TholkAppiam, it has been noted that there are several areas where the two overlap in a subtle manner. This point had been well recognized by VilliputthUrAr. One of the most memorable verses in Villi BhAratham capable of moving the hardiest souls lie in his description of scenes in which chastity, loyalty and integrity mix freely. Unlike descriptions of nature, the translation into words of human emotions (akap poruL) calls for an exceptionally high standard of literary skill. In the following episode in BhAratham, the human drama involving the sensitivity and fidelity of the Queen, the innocence and loyalty of the friend and the magnanimity and confidence of the King in a most bizarre context is expressed by VilliputthUrAr movingly and precisely.

King DhuriyOdhanan's wife and his step brother, KarNan (கர்ணன்) are playing a game of chess alone in the Queen's private chambers; unexpectedly the King walks in behind KarNan unobserved; realizing the delicate situation, the Queen springs up to her feet; unaware of what was going on KarNan holds her back by grabbing at her necklace, which snaps spreading the rubies all over. When the Queen and KarNan stand frozen with a sense of remorse and apparent guilt, King DhuriyOdhanan says unperturbed " Do you want me to merely pick up the rubies or shall I thread them back into the necklace?" (எடுக்கவோ கோக்கவோ, என்ன்).

மடந்தை பொற்றிரு மேகலை மணியுகவே
மாசறத் திகழும ஏகாந்த இடந்தனிற் புரிந்தே
நானயர்ந்திருப்ப எடுக்கவோ கோக்கவோ என்ன்
திடம்படுத்திடவே விராசராசனுக்குச் செருமுனைச் சென்று
செஞ்சோற்றுக்குக் கடன் கழிப்பதுவே
எனக்கினிப் புகழும் கருமமும் தருமமும் என்ன்
(பாரதம் 5-4-255)

d) Thamizh cultural background of Villi BhAratham.

At every point in the narration of this great story, VilliputthUrAr was always conscious that he should make it conform to the Thamizh cultural environment. While describing the great philanthropic quality of KarNan, he used the name of a King and river in Thamizh region in the poem below. He says that KarNan's hands became red due to his endless showering of gold upon others:

கோவல் சூழ் பெண்ணை நாடன் கொங்கர்கோன் பாகைவேந்தன்
பாவலர் மானங் காத்தான் பங்கயச் செங்கை யென்ன
மேவலர் எமர் என்னாமல் வெங்களந்தன்னி னின்ற
காவலன் கன்னன் கையும் பொழிந்தது கனகமாரி
(பாரதம் 8-2-33)

The influence of Sanskrit on Thamizh language and culture had been referred to in the introduction. Recognizing that he had to keep this as minimal as possible, VilliputthUrAr translated many Sanskrit words and names into the Thamizh equivalents either partially or completely: (கோஷம்= கோலம், விஷணு=விண்டு, விஜயன்= விசயன், அசுவத்தாமா= இவுளித்தாமன், சுக்கிரீவன்= மணிக்கழுத்துடையவன்.)

e) The description of how VIman (வீமன்)destroyed the elephant battalion of the hundred brothers is a typical example of Villi's inspirational style, in which the rhymes and rhythms of the verses reverberate aptly to depict the melee of elephants going to pieces:

அணிகெட்டு மதகரிகள் கரமுற்று விழமுதிய சிரமற்றுவிழ வரகுதாழ்
மணியற்று விழநெடிய குடறற்று விழமுழைகொள் வயிறற்று வுடலெலாந்
துணிபட்டு விழவிசிறு செவியற்று விழவலிய தொடையற்று விழமகரிகைப்
பணிபெற்ற பணைகளொடு பதமற்று விழவு முதுபடு வித்தபலபழியே.
(பாரதம் 6-4-5-15)   .    

f) The similes in BhAratham have been employed with wide imagination. While describing the army of DhuriyOdhanan (துரியோதனன்)without their chief, VIduman (வீடுமன்)looked like the sky without moon, flower without fragrance, country without river, harp without strings, life without wealth, heart without virtue and rituals without VEdhic rules:

மதியில்லா விசும்பும் செவ்வி மணமில்லா மலரும் தெண்¦ணீர்
நதியிலா நாடும் செம்பொனரம்பிலாத நாதயாழும்
நிதியிலா வாழ்வும் தக்கநிலைவிலா நெஞ்சும் வேத
விதியிலா முகமும் போலும் வீடுமனிலாத சேனை.
(பாரதம் 7-1-5)

g) VilliputthUrAr recognized the similarities between BhAratham and the other popular epic, rAmAyaNam. Wherever possible he compared and contrasted the characters in the two epics by pairing them appropriately: archunan(அர்ச்சுனன்) and rAman, VIman (வீமன்) and Hanuman (அனுமன்), and KarNan and KumpakaruNan (கும்பகருணன்). The manner in which of KarNan (கர்ணன்)expressed his indebtedness to his step brother and patron, DhuriyOdhanan (துரியோதனன்), was directly comparable to the sentiments (செஞ்சோற்றுக்கடன்கழிப்பது) made by Kumpa KaruNan (கும்பகருணன்) towards his brother, rAvaNan இராவணன்) in rAmAyaNam.

h) The majority of yAppu (yapfp<) employed in BhAratham were aRucIr viruttham ((அறுசீர்விருத்தம்), kaliviruttham (கலிவிருத்தம்)and ezhucIr viruttham (எழுசீர் விருத்தம்). Conclusion

Though Villi BhAratham does not enjoy the same level of popularity as Kampan's rAmAyaNam, the complexity of the story line, the large number of characters in the cast and the heavy religious and legendary overtones provide formidable challenges to anyone undertaking the onerous task of writing the Sanskrit work in Thamizh. VilliputthUrAr's superior literary style, his adherence to Thamizh literary format and his success in painting a Thamizh cultural background to the story have made Villi BhAratham a highly regarded Thamizh epic.

9.3. Minor Poems (தனிப்பாடல்கள்)

In addition to the poets ,literary personnel, (புலவர்கள்) who were very well known for the high caliber and magnitude of their works, there were many who have authored a large number of short independent poems (தனிப்பாடல்கள்). Though the quality of these minor poems is not as high as the works from the earlier periods, they do depict a literary style which was different and unique in many respects.

These pulavars belong to a category of unsung heroes whose literary manipulative skills were very much enjoyed and appreciated by many. Many of them were too poor to be taken notice of by the royal courts and depended on the philanthropy of middle level patrons for their livelihood. In fact they were the personification of the traditional poverty associated with Thamizh pulavars.

The works of these pulavars did not contain any profound philosophical concepts or carry any moral or ethical messages. On the contrary, the works portrayed the frustrations of poverty stricken poets who earned their bread by praising unworthy patrons. Quite frequently they ended up condemning the miserly attitude of the rich who did not appreciate their literary worth. When one is hungry and the competition is severe, it is but human that one resorts to various tactics to prove their superiority over others or , in some cases, to put down the competitors at all costs. This led to the development of literary works in which the pun and juggling of letters, words and phrases to give a double or different meaning became the order of the day. PiLLai and a few others collated these colourful poems into 5 volumes which provide excellent and humorous reading material for the enjoyment of everyone at all times. A few of these works are discussed below.

9.3.1. KALamEkam (காளமேகம்)

He lived in the 15th century and was considered to be an Asu kavi (ஆசுகவி) one who is capable of composing original literary works at the spur of the moment without any preparation. His name is derived from the fact that literary materials come out bursting through his mouth like a torrential rain. In two of his literary works, KALamEkam has followed the conventional literary style: a. ThiruvAnaikkA ulA (திருவானைக்கா உலா) wherein he describes the slow procession of the hero coming on his city rounds. b. Chitthira Matal (சித்திரமடல்) which deals with the penance of a disappointed lover.   

KAlamEkam’s fame came from his ability to write poems with double meanings (சிலேடை). He has used this format effectively to display his literary manipulative skill, to snub his opponents and make critical remarks on anyone who takes advantage of him. In the poem given below, a riddle is given which can be applied either to a snake or the sesame seeds: the subject dances and gets inside the receptacle, makes noises while it dances, the face can be seen if the lid is opened, the head will have a reeling sensation if it grabs and it has a split tongue or by using the syntax differently, one can make oil cake (பிண்ணாக்கு) out of it. What is it ?

ஆடிக் குடத்தடையும் ஆடும்போதே இரையும்
முடித்திறக்கின் முகங்காட்டும் - ஓடுமண்டை
பற்றிப் பரபரென்னும் பாரிற் பிண்ணாக்கு முண்டாம்
உற்றிடுபாம் பெள்ளெனவே ஓது

Another example of double meaning is the similarity between a coconut and Sivan:

கல்லால் அடியுறலால் கண்முன்று இருப்பதனால்
எல்லாரும் பூசைக்கு எடுத்திடலால் - வல்லோடு
கொள்ளுகையால் கங்கா குலமுத்து சாமிமன்னா
கள்ளிதழி யான் நிகர்தேங் காய்

The ankatham (அங்கதம்)  style has been used to make satirical comments as well. When there was an enormous delay for the food to be served in a choultry, KAlamEkam wrote the following poem wherein he says: "By the time rice arrives it will be sunset; by the time the rice is prepared and put in boiling water all activities in the town will be over; by the time a spoon of cooked rice is served it will be almost dawn":

கத்துங்கடல் சூழிநாகைக் காத்தான்றன் சத்திரத்தில்
அத்தமிக்கும் போத லரிசிவரும் - குத்தி
உலையிலிட வூரடங்கு மோகரப்பை யன்னம்
இலையிட வெள்ளி யெழும்

The most popular satire KALamEkam made was the one when the butter milk sold was found to be very dilute. He says “ (This butter milk) was known as cloud when it was in the sky; it was called water when it came down as rain; it is called butter milk when it reaches the milk maid. All the three are the same:

கார் என்று பேர் படைத்தாய்
ககனத்து உறும்போது
நீர்என்று பேர் படைத்தாய்
நெடுந்தரையில் வந்ததற் பின்
வார் ஒன்று மென்முலையார்
ஆய்ச்சியர் கை வந்ததற்பின்
என்மோர் என்று பேர் படைத்தாய்
முப்பேரும் பெற்யே

The rearrangement or recombination of letters at different places was another format for which kALamEkam was famous. In the following poem, the letters combine with the letter, (D) placed adjacently at the end of the line and, when combined with the first five letters individually, yield a new word , Sivan:

ஓ கா மா வீ தோ நே ரொக்க டுடுடுடுடு
நாகார் குடந்தை நகர்க்கிறைவர் - வாகாய்
எடுப்பர் நடமிடுவ ரேறுவரன் பார்க்குக்
கொடுப்ப ரணிவர் குழைக்கு

The letters, (ஓ, கா, மா, வீ , & தோ) combine with the letter, (டு) at the end to give (ஓடு, காடு, மாடு, வீடு & தோடு) respectively indicating that the poem refers to Sivan.

Another intriguing style is the use of a single consonant and its series without any other letter in the poem. In the poem below the maiden sends a message through a parrot to her lover. The only consonant used is the (t) series.

தாதிதூ தோதீது தத்தைதூ தோத்து
தூதிதூ தொத்திதத் தூததே - தாதொத்த
துத்ததத் தாதே தூதித்துத்தேத் தொத்தீது
தித்தித்த தோதித் திதி

 (தாதி தூதோ தீது) = my messenger is of no use;(தத்தை தூது ஓதாது) = the parrot won't go as my messenger; (தூதிதூது ஒத்த இதம் தூது அதே) = as a friend you will be my best messenger; (தாதொத்த துத்தி) = my own skin irritation ; (தத்தாதே) = without increasing; (துதித்து)= in praise; (தேத்து ஒத்து ஈது) = according to my present circumstances; (தித்தித்தது ஓதித்திதி) = take my sweet words to my lover and save me.

9.3.2. irattaip pulavarkaL (இரட்டைப் புலவர்கள்)

The literary skills of two pulavarkaL (புலவர்கள்), iLancUriar (இளஞ்சூரியர்) and MuthucUriyar (முதுசூரியர்)  and their spontaneous poetic retorts under a variety of circumstances are extremely popular in Thamizh literature. One of them was lame and the other was blind and they always traveled together each complementing the other to circumvent their physical disabilities. The one thing they had in common was their literary expertise and ready wit. The first one composed the first two lines of a verse while the other completed the other two lines which were partly humorous and party critical with a pungent remark.

In the following poem, the first pulavar addresses the deity and asks in disgust “ You Gods are noted for granting all the boons requested. Where have you all gone away as a group?”; the other one responds mimicking God, “ Yes, we know, but listen, after doing that for a long time, we have now become mere stones and brass”.

கேட்ட வரமளிக்கும் கீர்த்தியுள்ள தெய்வங்காள்
கூட்டோடு மெங்கே குடிபோனீர் - பாட்டய்கேள்
செல்கால மெல்லாம் செலுத்தினோம் அல்காலம்
கல்லானோம் செம்பானோம் காண்

In another instance they were hungry and waiting for the food which is distributed to the visitors after offering to the God but nothing was forthcoming from the priests. The first two lines in this poem were “Oh, allALiappa, when you are getting all the food, is it fair that we go hungry ?” The twin realized that the priest was cheating and the tray which was presented to the deity did not contain any food at all. He retorts as if God was replying and complaining about his own plight, “ (you are talking about your hunger) with all the sounds of the drums and noise of the bugle which fool ever got any food in this temple’ !

தேங்குபுக ழாங்கூர்ச் சிவனேயல் லாளியப்பா
நாங்கள் பசித்திருக்கை ஞாயமோ - போங்காணும்
கூறுசங்கு தோன்முரசு கொட்டோசை அல்லாமல்
சோறுகண்ட முளியார் சொல்

When the two were walking through rocks and puddles along a mountainous road, one of them said in disgust and great physical discomfort, "My God, when will we ever see the end of this? ". The other said, " as long as we keep on chasing after these misers and praise them as great and noble, we will never see the end of this".

குன்றுங் குழியும் குறுகி வழிநடப்பது
என்று விடியுமெமக் கெங்கோவே - ஒன்றும்
கொடாதானைக் கோவென்றும் காவென்றும் கூறில்
இடாதோ நமக்கிவ் விடி.

9.3.3. PatikkAsup pulavar (படிக்காசுப்புலவர்)

The following examples illustrate the reflections of a poverty stricken pulavar thanking and glorifying Thamizh by comparing it to the sun in moments of extreme happiness. When the patrons turn him down, on the other hand, he becomes dejected and curses Thamizh by comparing it to Saturn (சனி) :

ஓங்கல் இடைவந்து உயர்ந்தோர் தொழவிளங்கி
ஏங்கொலிநீர் ஞாலத்து இருள்கடியும் - ஆங்கவற்றுள்
மின்னேர் தனியாழி வெங்கதிர் ஒன்று ஏனையது
தன்னே ரிலாத தமிழ்

அடகெடுவாய் பலதொழிலு மிருக்கக் கல்வி
அதிகமென்றே கற்றுவிட்டோ மறிவில்லாமல்
திடமுளமோ கனமாடக் கழைக்கூத் தாடச்
செப்பிடுவித் தைகளாடத் தெரிந்தோ மில்லைத்
தடமுலைவே சையராகப் பிறந்தோ மில்லைச்
சனியான தமிழை விட்டுத் தையலார்தம்
இடமிருந் தூது சென்று பிழைத்தோ மில்லை
என்னசென்ம மெடுத்துகி லிருரக்கின் றோமே

One of the patrons who always supported the pulavars at all times was the great islAmic philanthropist, SIthakkAthi (சீதக்காதி) . When SIthakkAthi died, the pulavars felt they lost a very close friend. In the following poem, PatikkAsup pulavar says, " What does it matter if all the misers live or die; what does it matter if the bitter tree (எட்டி)( bears seeds or not ; SIthakkAthi was the only one who really counted; he was the one who gave gold in handfuls to the pulavars who went to him begging with torn clothes around them".

ஈயாத புல்லர் இருந்தென்ன
போயென்ன எட்டிமரம்
காயா திருந்தென்ன காய்த்துப்
பலனென்ன கந்தைசுற்றிப்
போயா சகமென் றிரந்தோர்க்குச்
செம்பொன் பிடிபிடியாய்
ஓயாமல் ஈபவன் வேள்சீதக்
காதி ஒருவனுமே.

9.3.4. azhakiya Chocka n^Athap pulavar (அழகியசொக்கநாதப்புலவர்)

The literary maneuverability of the pulavars can be appreciated from the following poem. This is a typical example of pun in Thamizh literature. A word is chosen and, by deleting or rearranging the letters or juggling sections of the word in various combinations, new words are coined. The various steps used to create the new words are stated in the form of a poem with the chosen word appearing in the last line.

In the word, (புதையல்) , if the first half is removed it becomes, (அல்) (dark); if the first letter, (பு<) is deleted it becomes (தையல்) (girl); if the second half is deleted a command (புதை) (bury) will result; by adding the first letter (பு) to the second half you get  (புயல்) (cloud); if the first and last letters only are retained it becomes  (புல்) (grass) eaten by animals; the second letter in the word is the name of a month,  (தை). 

முற்பாதி போய்விட்டால் இருட்டே யாகும்
முன்னேழுத்துஇல் லாவிட்டால் பெண்ணே யாம்
பிற்பாதி போய்விட்டால் ஏவற் சொல்லாம்
பிற்பாதியுடன் முன்எழுத்து இருந்தால் மேகம்
சொற்பாகக் கடைதலைசின் மிருகத்தீனி
தொடர் இரண்டாம் எழுத்துமா தத்தில் ஒன்ம்
பொற்பார் திண் புயமுத்து சாமி மன்னா
புகலுவாய் இக்கதையின் புதையல் கண்டே

9.4. Bibliography

aruNAchalam, M. (1975) அருணாசலம், மு. தமிழ் இலக்கிய வரலாறு. 9-ஆம் நூற்ண்டு. காந்தி வித்தியாலயம், திருச்சிற்றம்பலம். பக். 365.

GOvindasAmy, M. (1969) கோவிந்தசாமி, மு. தமிழ் இலக்கிய வரலாறு (இலக்கியத் தோற்றம்). பாரி நிலையம், சென்னை. பக். 170.

GOpalakrishnamAchariAr, V.M. (1970) கோபாலகிருஷணமாசாரியார். வில்லி பாரதம். வை .மு.கோ. கம்பெனி, சென்னை.

iLavarasu, S. (1970) சோம. இளவரசு. இருபது நூற்றாண்டுகளில் தமிழ். மணிவாசகர் நூலகம், சிதம்பரம். பக். 170.

MANickam, V.S. (ed.) (1968) A glimpse of Tamilology. Tiruchirappalli, Academy of Tamil Scholars of Tamil Nadu.

MANickam, A. (1977) மாணிக்கம், அ. தனிப்பாடல் திரட்டு. பூ ம்புகார் பிரசுரம், சென்னை

MInAtchi sun^tharan, T.P. History of Tamil Literature. aNNAmalai University Publications in linguistics - 3. aNNAmalai University, aNNAmalai n^agar. (1965). pp.211. rAmasAmi Pulavar (1964-1969) தனிப்பாடல் திரட்டு. தொகுதி 1-5. தென்னிந்திய சைவசித்தாந்த நூற்பதிப்புக் கழகம். சென்னை.

SInicchAmy, T. (1985) சீனிச்சாமி, து. தமிழில் காப்பியக் கொள்கை. தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகம், தஞ்சாவூ ர். பக். 400.

SubramaNian, S.V. and V.VIrasAmi (ed.) (1981) Cultural Heritage of the Tamils. International Institute of Tamil Studies, Madras. pp. 425.

SubramaNian, T.M. (1977) தா.மு. சுப்பிரமணியன், தனிப்பாடல் திரட்டு. In: SubramaNian, S.V. and K.D.Thirun^Avukkarasu (ed.) சுப்பிரமணியன், ச.வே. & க.த.திருநாவுக்கரசு. தமிழ் இலக்கியக் கொள்கை . தொகுதி 2. உலகத் தமிழாராய்ச்சி நிறுவனம், சென்னை. பக். 239-274

Thirun^Avukkarasu, K.D. (1977) திருநாவுக்கரசு, க.த. கந்த புராணம் In: SubramaNian, S.V. and K.D.Thirun^Avukkarasu (ed.) சுப்பிரமணியன், ச.வே. & க.த. திருநாவுக்கரசு. தமிழ் இலக்கியக் கொள்கை . தொகுதி 3. உலகத் தமிழாராய்ச்சி நிறுவனம், சென்னை. பக். 27-84.

VaiyApurip PiLLai, S. (1989) வையாபுரிப் பிள்ளை, எஸ. இலக்கியச் சிந்தனைகள். தமிழ்ப் புத்தகாலயம், சென்னை. பக். 552.

VaradharAjan, M. (1972) வரதராஜன், மு. தமிழ் இலக்கிய வரலாறு. பக்.376 SAhitya Academy, New Delhi .

VIrAsAmi, T.V. (1977) வீராசாமி, தா. வே. வில்லி பாரதம். In: SubramaNian, S.V. and K.D.Thirun^Avukkarasu (ed.) சுப்பிரமணியன், ச. வே. & க.த.திருநாவுக்கரசு. தமிழ் இலக்கியக் கொள்கை . தொகுதி 3. உலகத் தமிழாராய்ச்சி நிறுவனம், சென்னை. பக். 87-121.

Zvelebil, K.V. Lexicon of Tamil Literature. E.J. Brill, New York. (1995) pp.783.





Mail Us Copyright 1998/2009 All Rights Reserved Home