| 690
| ஆசுறும் அவுண வௌ¢ளம் ஐம்பது முடித்தோன்
ஐஞ்?
றோசனை அளவை யான்றே ஒராயிர மும்ப ரேகித்
தேசுறு மேரு வென்னச்
சிகரமோ ரிலக்கஞ் சூடி
வீசுபொன் சுடர நின்ற வேரமொன் றங்கட் கண்டான்.
| 1 |
| 691
| புறத்திருள் இரிய வைகும் பொலஞ்சுடர்ப் பொன்செய்
வேரந்
திறத்தியல் கோயில் முன்னஞ் சேர்ந்தது தன்னை வீரன்
பறித்தொரு
கரத்தின் ஏந்திப் பதகனாஞ் சூர பன்மன்
அறத்தியல் இழுக்கி வைகும்
அவைக்களம் வீசி ஆர்த்தான்.
| 2 |
| 692
| பன்மணி செறிந்த பொற்பிற் பாயொளி எரிபொன்
வேரம்
மன்னவன் உறையுஞ் செம்பொன் மாயிரு மன்றில் போதல்
மின்னவிர் மேரு
வாதி வெற்பெலாம் மிகலின் ஒன்றிப்
பொன்னகர் பொடிப்பச் செல்லுந் தன்மையைப்
போலும்அம்மா.
| 3 |
| 693
| வார்த்தரு கழற்கால் வீரன் வானுரும் ஏறும்
உட்க
ஆர்த்திடு துழனி யேகி அரசன்மே வியவத் தாணி
சேர்த்தவர் கன்னத்
தூடு செறியுமுன் எறித லுற்ற
பேர்த்திடு செம்பொன் வேரம் பேரவை மிசையுற்
றன்றே.
| 4 |
| 694
| விற்செறி தூபிச் செம்பொன் வியன்மணி கஞலும்
வேரங்
கற்செறி பெருந்தோள் வீரன் எறிதலுங் கடிது நண்ணிப்
பொற்செறி
மார்பிற் சூரும் புதல்வருஞ் சிலரும் வைகுஞ்
சிற்சில இடையே அன்றி
மன்றெலாஞ் சிந்திற் றாமால்.
| 5 |
| 695
| தடத்தனி வேரங் கீண்டு தபனியத் தவைக்கண்
ஓச்சி
இடித்தனன் ஒருதான் நிற்கும் எம்பிரா னேவல் தூதன்
படைத்தளித
திறுதி வேலைப் பசும்பொனார் தசும்பின் அண்டம்
உடைத்துல கழித்து நிற்கும்
ஒருபெருங் கடவுள் ஒத்தான்.
| 6 |
| 696
| புலவுகொள் அலகு வெவ்வாய்ப் புட்செறி பொதும்பர்
தன்னில்
பலமுடை உருமு வீழப் பட்டதோர் பரிச தென்னத்
தொலைவகன் மைந்தன்
விட்ட சூளிகை தகர்ப்பத் தொல்சீர்
மலிவுறு சனங்க ளோடு மன்றமங் குற்ற
தம்மா.
| 7 |
| 697
| இடிந்தன மிசையின் எல்லை இற்றபித் திகையின்
சூழல்
பொடிந்தன உத்தி ரங்கள் போதிகை பூழி யாகி
முடிந்தன மதலை யாவும்
முரிந்தன கபோதம் வீழ்ந்த
மடிந்தன திருவுஞ் சீரும் மன்றழி வுற்ற தன்றே.
| 8 |
| 698
| பீடிகை புரைத்த பொற்பிற் பேரவை தகர்த
லோடும்
பாடுற அரசர் சூழ்ந்த பரிசனர் தம்முட் சில்லோர்
ஓடினர் சிலவர்
மெய்யூ றுற்றனர் சிலவர் நெக்கு
வீடினர் சிலவர் ஆற்ற மெலிந்தனர் புலம்ப
லுற்றார்.
| 9 |
| 699
| நெக்கது பொதியி லாக நிரந்தது செம்பொற்
பூழி
திக்கொடு புவியும் வானுஞ் செறிந்தன அவுண ராகித்
தொக்கனர்
உடைந்து மாய்ந்து தொகைபிரிந் தழிந்தார் தொல்லைத்
தக்கனின் உணர்வு
தீர்ந்த தகுவர்கோன் இவற்றைக் கண்டான்.
| 10 |
| 700
| ஆயிர நாமத் தண்ணல் அனையவன் வன்மை காணா
ஆயிரம்
வடவை யேபோல் அழன்றுதன் னயலின் நின்ற
ஆயிர நெடுந்தோள் ஐஞ்? றானனங் கொண்ட
தீயோர்
ஆயிரர் தம்மை நோக்கி அடலுரும் ஏற்றிற் சொல்வான்.
| 11 |
| 701
| விழிப்பரு நிவப்பின் ஓங்கும் வேரமொன் றதனைக்
கீண்டே
தெழிப்பொடு குமரன் தூதன் செலுத்தினன் செம்பொன்
மன்றம்
இழிப்புறத் தகர்ந்து வீழ்ந்த தீண்டுசில் லிடமே
அன்றிப்
பழிப்பெனக் கிதன்மேல் உண்டோ பட்டதென் புகழும் மன்னோ.
| 12 |
| 702
| கோறலே கொற்ற மன்றால் ஒற்றனைக் குறுகி
நீவிர்
மாறுபோர் இயற்றி யேனும் மற்றவன் வழாத வாற்றல்
ஈறுசெய் திடாது
பற்றி எம்முனர்த் தருதிர் மெய்யின்
ஊறுசெய் தவனை வானோ ருடன்சிறை உய்ப்ப
னென்றான்.
| 13 |
| 703
| அன்னவர் அதனைக் கேளா அரசவீ தருளிக்
கேண்மோ
ஒன்னலன் தூதன் சோரி உயிரொடு குடித்தற் குற்றாம்
நின்னருள் ஆணை
நாடி நெஞ்சகம் புழுங்கி யஞ்சி
இன்னதோர் பொழுதுந் தாழ்த்தேம் இனியது
புரிது மென்றார்.
| 14 |
| 704
| என்றனர் வணக்கஞ் செய்ய இனிதென உவகை
பூத்துக்
கன்றிய அவுணர் தங்கள் காவலன் விடுப்ப அங்கட்
சென்றனர் பத்து
நூற்றுத் திறலுடை மொய்ம்பர் முன்னம்
நின்றிடு வீர வாகு நிலைமையை உரைக்க
லுற்றாம்.
| 15 |
| 705
| வேறு
வேரம தெறிந்தவை வீட்டி
நின்றுளான்
சூருரை நகர்வளந் தொலைச்சிச் சூழுநர்
சேருறும் இருக்கையுஞ்
சிதைப்பன் இன்றெனா
ஓருறு புந்தியில் உன்னி னாரோ.
| 16 |
| 706
| மறிப்பிணை முதலிய மான்கள் புள்ளினஞ்
சிறப்புறு
தண்டலை மணியிற் செம்பொனிற்
குறிப்பினர் குயிற்றுசெய் குன்றம்
யாவையும்
பறித்தனன் திசைதொறும் பரவ வீசினான்.
| 17 |
| 707
| வரைவயி றுயிர்த்திடு மாசில் பல்பகை
அரதன
நிரைகளின் அணிய செம்பொனின்
மரபினில் இயற்றிய வரம்பில்
தெற்றிகள்
விரைவொடு தொட்டனன் எடுத்து வீசினான்.
| 18 |
| 708
| முடிவகல் பேழையின் மூட்டு நீக்கியே
அடியுறு
கொள்கலம் அவற்றைச் சாய்த்தெனப்
படியுறு மண்டபம் பலவுந்
தொட்டெடா
இடிபுரை ஓதையான் யாண்டும் வீசினான்.
| 19 |
| 709
| மலரயன் மிசையுறு மாயற் புல்லுவான்
நிலமகள்
கைகளை நீட்டி யென்னவான்
உலகெலாம் இகந்துமேல் ஓங்கு கோபுரம்
பலபல
பறித்தனன் பாங்கர் ஓச்சினான்.
| 20 |
| 710
| மூளுறும் எரிசிகை முடித்துத் தானவர்
கேளடு
தமித்தமி கெழுமி யுற்றென
வாளுறு மாமணி வயங்கு தூபிகைச்
சூளிகை பலபல
தொட்டு வீசினான்.
| 21 |
| 711
| கற்றிடும் விஞ்சையின் கழகம்
பல்கடைத்
தெற்றிகள் வேதிகை சிறந்த சாலைகள்
துற்றிடு பழுமரச் சோலை
வாவிகள்
மற்றுள பிறவொடும் மட்டித் தானரோ.
| 22 |
| 712
| கந்துக வியனிரை கரிகள் தேர்த்தொகை
பந்தியிற்
சாலையிற் பயின்று நின்றன
அந்தமின் றாயின் அள்ளி அள்ளியே
உந்தினன்
திசைதொறும் உரற்றி வீழவே.
| 23 |
| 713
| நிலவரை சூழ்தரு நேமி வெற்பென
மலிதரு செம்மணி
வகையிற் பண்ணிய
பலவகை இயந்திரப் பதண இஞ்சிகள்
ஒலிகழற் காலினான்
உதைத்து வீட்டினான்.
| 24 |
| 714
| பூழியம் பொற்புயப் புனிதன் வெய்யசூர்
வாழுறு
கோநகர் வளத்தை யின்னணம்
ஊழியின் மருத்தென உலாவி யட்டபின்
சூழுறு
கிடங்கருந் தூர்த்திட் டானரோ.
| 25 |
| 715
| அறந்தலை நின்றிடா அரசன் கோயில்நின்
றெறிந்திடு
சிகரிகள் இலங்கு சூளிகை
நிறைந்திடு மண்டபம் நெருங்கு
காமர்காச்
செறிந்தன பிறவொடு சென்று சேணெலாம்.
| 26 |
| 716
| உளர்ந்திடு வரியளி யுலாவு
தொங்கலான்
வளர்ந்திடு பாணியான் மன்னன் செல்வமாய்க்
களைந்தெறி கின்றன
கணிப்பி லாதவுங்
கிளர்ந்திடு நெடுமுகில் கிழித்துச் சென்றவே.
| 27 |
| 717
| சூரெனும் அவுணர்கோன் படைத்த தொல்வளஞ்
சேரிய
மிசைவரத் தெரிந்து வானிடைச்
சாருறு கடவுளர் தம்முள் ஏங்கியே
ஏரியல்
தொகைபிரிந் திரியல் போயினார்.
| 28 |
| 718
| ஊனிவர் குருதிவேல் ஒருவன் ஓச்சிய
தானவர்
கோன்வளந் தகைந்து விண்ணவர்
மேனிகழ் பதங்களை வீட்டி ஏகியே
வானதி
தன்னையும் வல்லை தூர்த்தவே.
| 29 |
| 719
| வெறித்திடு தார்ப்புய விடலை
நொய்தினில்
பறித்தெறி அவுணர்கோன் பலவ ளங்களும்
எறித்திடு தீங்கதிர்
எல்லை வேந்தனை
மறைத்தன பணிபல மயங்கிச் சூழ்ந்தபோல்.
| 30 |
| 720
| சோலையின் மண்டபத் தொகையிற் சூளிகைப்
பாலினிற்
சிகரியிற் பயின்ற புள்ளெலாம்
மேலுறு செலவினில் விரைவின் ஏகியே
மாலயன்
புள்ளடு மருவி வைகியே.
| 31 |
| 721
| செஞ்சுடர்ச் சூளிகை சிகர மாதிகள்
விஞ்சிய
மிசைவர விழித்துத் தாளிலோன்
எஞ்சிய வுடலமும் இறுங்கொல்
இன்றெனா
அஞ்சினன் அழுங்கினன் அலரி பாகனே.
| 32 |
| 722
| வள்ளுறு வசிகெழு வயிர மாமுடி
உள்ளபல் சூளிகை
உம்பர் செல்வன
பிள்ளைகள் எறிந்திடப் பிறங்கு பம்பரம்
பொள்ளென
ஈண்டிவான் போவ போன்றவே.
| 33 |
| 723
| மீப்படு வியன்முகில கிழித்து
விண்மிசை
மாப்பெருஞ் சிகரிகள் வல்லை செல்வன
நீப்பருங் ககனமான்
நெடுங்க துப்பினில்
சீப்பிடு கின்றதோர் செய்கை போலுமால்.
| 34 |
| 724
| பயனுறு பழுமரப் பைம்பொற் காமர்கா
வயனெறி
தந்திட அகல்விண் செல்வன
நயனறும் அவுணனூர் நணிய கற்பகம்
வியனுல
இருந்திட மீள்வ போன்றவே.
| 35 |
| 725
| ஐயன தொற்றுவன் அள்ளி வீசிய
செய்யபல்
பொருள்களுஞ் செறிந்து சேணெலாங்
கொய்யுளை வயப்பரிக் கொடிஞ்சித்
தேர்மிசை
வெய்யவன் செலவினை விலக்கு கின்றவே.
| 36 |
| 726
| திருமிகு சூளிகை சிகர மாதகள்
நிரல்பட ஏகியே
நிரந்த பல்வகைப்
பருமணி யெரிசுடர் பரப்பி வான்படர்
இரவிதன் கதிரையும்
இகலி வென்றவே.
| 37 |
| 727
| மின்னவிர் சிகரிபொன் வேர மாதிகள்
என்னவும்
வான்படர்ந் தெழாலின் விஞ்சையர்
உன்னுறும் ஓங்கலும் உவண
வைப்பெனும்
பொன்னெயில் வட்டமும் பூழி செய்தவே.
| 38 |
| 728
| குன்றொடு சூளிகை கோபு ரம்பிற
ஒன்றுடன்
ஒன்றுபட் டுரிஞ்சி யாயிடைத்
துன்றிய மணிதிசை தோறுஞ் சிந்துவ
மின்றிகழ
தாரகை விளிந்து வீழ்வபோல்.
| 39 |
| 729
| பொற்றைகள் சிகரகோ புரங்கள் தத்தமில்
எற்றுழிப்
புகையென எழுந்து பூழிகள்
சுற்றிய புலிங்கமுந் தோன்று
கின்றன
வெற்றவெம் புயல்களு மின்னும் போலவே.
| 40 |
| 730
| ஏழுயர் களிறனான் எறிந்த யாவையுஞ்
சூழுற
வானிடைத் துவன்ற எற்றலிற்
கேழுறு நுண்டுகள் கெழுமிச்
சிந்துவ
பூழியின் நெடுமழை பொழியுந் தன்மைபோல்.
| 41 |
| 731
| ஆரியன் ஓச்சிய அணிகொள் மண்டபம்
வேரமொ
டகன்பொழில் பிறவும் விண்ணுறீஇத்
தாரகை முதற்சுடா¢த் தனுக்கள்
சார்ந்திடச்
சோரியும் இடையிடை துளித்த தென்பவே.
| 42 |
| 732
| புந்தியி லான்மகம் புகுந்த தீமையால்
இந்திர
னாதியோர் யாருஞ் சூரனால்
நொந்தனர் அவன்நகர் வளமும் நோவுற
அந்தரத்
தவரையும் அலக்கண செய்தவே.
| 43 |
| 733
| வெற்புறழ் மொய்ம்பினான் விடுத்த சூளிகை
பற்பல
பொருந்தலும் பட்ட வன்னிபோய்
எற்படு கதிருடை இரவி பச்சைமாப்
பொற்புறு
கொய்யுளை பூழி செய்ததே.
| 44 |
| 734
| பொன்னவிர் சிகரகோ புரங்க ளாதிய
துன்னிய
தாக்கலில் தோன்றித் தீப்பொறி
இன்னுயிர் வழங்கிய வெல்லை
எங்கணும்
வன்னிபெய் மழையென மயங்கி வீழ்பவே.
| 45 |
| 735
| வழுவுறும் அவுணர்கோன் வளங்கள்
யாவையும்
கெழுதகு விசும்பினைக் கிழித்துச் சேறலின்
எழிலிகள்
வயிறுடைந் திரங்கி ஆற்றலா
தழுதென உலகெலாம் அறல்சிந் துற்றவே.
| 46 |
| 736
| வேறு
ஏசிலா அறிவன் விட்ட இன்னபல் வெறுக்கை
யாவும்
மாசகல் விசும்பின் ஏகி மதிமுடி அருள்பெற் றுள்ள
கோசிகன்
துறக்க முய்த்த கொற்றவன் தவறி யென்ன
ஆசுற மீண்டு ஞாலத் தகிலமும் வீழந்த
அன்றே.
| 47 |
| 737
| படிதனில் திசையின் பாலிற் பௌவத்திற் பழுவந்
தன்னில்
தடவரை தன்னில் இன்ன தகையன பிறவிற் சூர
னுடையபல் வளங்க
ளெல்லாம் உரற்றியே வீழ ஆண்டும்
இடைதரு முயிரின் பொம்மல் வெருவிவீழ்ந்
திரித லுற்ற.
| 48 |
| 738
| அலைந்தது பரிதி ஓங்கல் அதிர்ந்தது மேருச்
சையங்
குலைந்தது சூழுங் குன்றங் குலுங்கிய அசலம் ஏழுங்
கலைந்தது
நாகர் வைப்புங் கலங்கிய கடலும் பாரும்
உலைந்தன உயிர்கண் முற்றும் ஓடின
திசையின் யானை.
| 49 |
| 739
| தண்படு தொடலை மார்பன் தானெறிந் தவற்றிற்
பல்வே
றொண்புவி முழுதுஞ் சிந்திற் றொழிந்தன உலப்பி லாத
எண்பதி னாயி
ரப்பேர் யோசனை யெல்லைத் தாகிக்
கண்படு சூரன் ஊரின் கல்லென வீழ்ந்த மாதோ.
| 50 |
| 740
| முடிந்திடல் அரிய சூரன் மொய்வளம் அவனூர்
முற்றுந்
தடிந்தெறி உருமே றென்னத் தணப்பற வீழ்த லோடும்
இடிந்தன மாட
வீதி யாவையும் கடிகா இற்ற
பொடிந்தன சிகரி யாதி புரிசைகள் மறிந்து மாண்ட.
| 51 |
| 741
| மண்டபஞ் சிகரி வேரம் அணிமதில் மாட
கூடம்
எண்டகு பொதியின் முற்றும் இடிபட எழுபொற் பூழி
விண்டொடு
திசைபார் யாண்டும் வெறுக்கையின் வடிவ மாக்கி
அண்டா¢தம் உலகீ தென்றே
அறிகுறா வகைசெய் தன்றே.
| 52 |
| 742
| புடையகல் பொன்செய் மூதூர் பொள்ளெனத் தகர்ந்து
வீழ
மிடைதரு வீதி முற்று மேயின சனங்கள் பூசல்
கடைவரு நாள தெல்லைக்
ககனமூ தண்ட கூடம்
உடைதலும் முடியும் ஆவி அரற்றுமா றொத்த தன்றே.
| 53 |
| 743
| வேறு
நாக முந்து நறுநிழல் மாதவி
நாக முந்து
நறுநிழற் பொற்கணி
சேக ரம்பல சிந்திடு காழுடைச்
சேக ரம்பல வோடு
சிதைந்தவே.
| 54 |
| 744
| கோட ரங்குல வுற்றிட வான்றொடுங்
கோட ரங்குல
வுற்றிடு தண்டலைக்
கோட ரங்குலங் கோலஞ்செய் பொன்வரைக்
கோட ரங்குல
வுற்றிறை கொண்டவே.
| 55 |
| 745
| ஓடும் வாவியின் மீனினம் ஓங்குபுள்
ளோடும்
வாவிவிண் ணுற்றிட வீதியின்
மாட மாலை வரிசையின் மல்கிய
மாட மாலை
மறிந்திடி பட்டதே.
| 56 |
| 746
| அண்ட ரண்டரும் அந்நகர் மாண்டன
அண்ட ரண்டம்
அளவிடு சூளிகை
மண்ட பம்மதின் மாடந் தரித்தயர்
மண்ட பம்மதின் மாதவம்
யாவதே.
| 57 |
| 747
| பூவை யன்ன மணிமயில் பொற்புறு
பூவை யன்ன
மணிமயில் பொற்புறா
வாவி யோடைவண் டான மழிந்திட
வாவி யோடைவண் டானம்
அழியுமால்.
| 58 |
| 748
| மொய்யு டைத்தறி மோதித் தளைபரீஇ
மையு டைப்பெரு
மால்கரி சோரிநீர்
மெய்யி டத்துக விண்முகி லச்சுறக்
கையெ டுத்துக்
கதறி உடைந்தவே.
| 59 |
| 749
| ஈடு சான்ற வெருத்த முரிந்திட
நீடு பூநுதல்
நெக்குறக் கிம்புரிக்
கோடு சிந்தக் குருதியு குத்தரோ
ஓடி வீழ்வ
உவாக்கள் அரற்றியே.
| 60 |
| 750
| கார்கொள் சிந்துரங் காயத் திடையிடைச்
சோரி
சோர்தரத் தோன்றுவ ஈற்றினின்
மேரு வாதி விலங்கலை மெய்க்கனல்
சாரும்
வெம்புகை தன்னொடுஞ் சூழ்ந்தபோல்.
| 61 |
| 751
| கோடிகள் இற்ற கொடிஞ்சி முரிந்தன
இடைகொள்
பீடிகை எல்லைகள் நெக்கன
அடிகொள் சில்லியும் ஆருஞ் சிதைந்தன
பொடிய
தாகிப் புரண்டன தேர்களே.
| 62 |
| 752
| பந்தி தோறும் பராவிய ஐங்கதிக்
கந்து கங்கள்
கலங்கி நெரிந்திட
நொந்து மேனி நொறில்வரு செம்புனல்
சிந்தி யோடச்
சிதறிய திக்கெலாம்.
| 63 |
| 753
| சிதவல் கொண்டிடு செம்மயிர்க் கொய்யுளை
மதுகை
வெம்பரி வாய்களின் வீழ்தரு
முதிர வாரி யொலிகடல் புக்கதால்
இதுகொ லோவட
வைக்கனல் என்னவே.
| 64 |
| 754
| காள வெங்கரிக் காலின் வயப்பரித்
தாளின் ஊடகப்
பட்டுத் தரைபுகா
மூளை சிந்த முழுதுடல் பூழியாய்
மாளு கின்றனர் மாநக
ரோர் சிலர்.
| 65 |
| 755
| ஆளி மொய்ம்புடை அண்ணல்முன் வீசின
நீளு மாநகர்
ஞௌ¢ளலின் வீழ்தலுந்
தோளி ழந்து சுவல்முரிந் தொய்யெனத்
தாளி ழந்து
தரங்கமுற் றா£¢சிலர்.
| 66 |
| 756
| பொற்றை யன்ன பொலன்மணி மாளிகை
இற்று வீழ்தலும்
என்னிது வென்றெழீஇ
வெற்ற வௌ¢ளிடை மேவுதல் முன்னியே
முற்றம் வந்திடு
முன்மறிந் தார்சிலர்.
| 67 |
| 757
| ஊடு மைந்தரும் ஒண்டொடி மாதரும்
மாட மோடு
மறிந்தனர் தம்முடல்
வீடி விண்மிசை வேற்றுரு வெய்தியே
கூடி யேவழிக்
கொண்டன ரோர்சிலர்.
| 68 |
| 758
| உவமன் இல்லவன் ஓச்சின எங்கணும்
அவதி யின்றிப்
பொழிய வவைதெரீஇத்
தவறி லாதுசெய் தாழ்வரை கீண்டெடாக்
கவிகை யாத்தமைக்
காத்துநிற் பார்சிலர்.
| 69 |
| 759
| விறற்கொள் வாகு விடுத்தன கல்லக
வுறைப்பின் வீழ
ஒதுங்கிடம் இன்மையிற்
சிறக்கு மாநகர்ச் செந்தரைக் கொண்டகீழ்
அறைக்கு
ளேபுக் கலமரு வார்சிலர்.
| 70 |
| 760
| மாதர் தங்களை மக்களை அன்னையைத்
தாதை மாரைத்
தமதுகைப் பற்றியே
ஏதின் மாடம் இகந்துகச் சோரிநீர்
வீதி போந்து
வெருவிநிற் பார்சிலர்.
| 1 |
| 761
| கருவி வானினுங் கண்ணகன் திக்கினுந்
தரணி
தன்னினுந் தாவிலன் வீசிய
திருவ ளங்கள் செறிந்தன விழ்தலும்
வெருவிப்
போய்க்கடல் வீழ்ந்தொளிப் பார்சிலர்.
| 72 |
| 762
| கிழிந்த சென்னியிற் கேழ்படு செம்புனல்
கழிந்து
தோன்றவுங் கண்டனர் ஐயுறாப்
பொழிந்து மெய்ப்புறம் போர்த்தலுந்
தேற்றியே
அழிந்தி ரங்குற ஆகுலிப் பார்சிலர்.
| 73 |
| 763
| ஆடல் மொய்ம்பினன் ஆர்த்துமுன் வீசிய
மாட வீதி
வளநகர் எங்கணும்
நீட வீழதலும் நிற்றலை அஞ்சியே
ஓடி யூறுற்
றுயிர்துறப் பார்சிலர்.
| 74 |
| 764
| திங்கள் சூடி திருமகன் விட்டன
எங்கும் வீழும்
இறப்பினை நோக்கியே
அங்கி வெங்கணை தொட்டறுத் தன்னவை
தங்கள் ஆருயிர்
தாங்கிநிற் பார்சிலர்.
| 75 |
| 765
| மையல் மாதரும் மைந்தரும் ஆவியும்
பொய்யில்
புந்தியும் ஒன்றிப் புணர்தலுஞ்
செய்ய மாடஞ் சிகரமொ டேவிழ
மெய்யும்
ஒன்றி விளிந்திடு வார்சிலர்.
| 76 |
| 766
| அந்தண் மாடத் தறிவன் விடுத்தன
வந்து வீழ
மறிந்துரு மேறெனச்
சிந்த வேயுகு செம்பொறி மெய்ப்பட
வெந்து சின்னம்
விரவுறு வார்சிலர்.
| 77 |
| 767
| வரங்கொள் வீர மகேந்திரத் தின்னணந்
தரங்க
மெய்திச் சனங்களெல் லாமிரீஇ
உரங்கள் சிந்தி அழிந்துழி
ஒல்லென
இரங்கும் ஓதை எழுகடல் உண்டதே.
| 78 |
| 768
| மன்றி னிற்கரி பொய்த்து மனுநெறி
கொன்று வாழுங்
கொடியர்தம் மில்லெனத்
துன்று மாடத் தொகைவௌ¢ ளிடையதாய்ப்
பொன்றி
வீழ்ந்தன புல்லென வாகியே.
| 79 |
| 769
| நீறு பட்ட நெடுநகர் எங்கணும்
ஊறு பட்ட
உயிர்கடஞ் சோரிநீர்
ஆறு பட்டிட அங்கவை யோடளாய்ச்
சேறு பட்டன
செக்கர்விண் போலவே.
| 80 |
| 770
| மலிந்த சீர்த்தி மகேந்திர மாபுரம்
அலைந்து
தொல்லைத் திருமுழு தற்றதால்
மெலிந்தி டும்படி விண்ணவர்
தம்மெலாம்
நலிந்த வன்வளம் நன்றுறு மேகொலாம்.
| 81 |
